σύντομο σχόλιο στην τελευταία έκθεση του IPCC

Την Κυριακή 2/11 δημοσιοποιήθηκε τελικά η πολυαναμενόμενη 5η έκθεση της Διακυβερνητικής Επιτροπής για την Κλιματική Αλλαγή (IPCC). Τα ευρήματα της μελέτης δεν είναι καθόλου ενθαρρυντικά καθώς η κλιματική αλλαγή έχει ήδηαυξήσει κατακόρυφα τον κίνδυνο για σοβαρούς καύσωνες και άλλα ακραία καιρικά φαινόμενα. Γίνεται μάλιστα προειδοποίηση για ακόμα χειρότερες επιπτώσεις στο μέλλον όπως είναι η μαζική έλλειψη τροφής και οι βίαιες συγκρούσεις.

Η έκθεση προειδοποιεί ότι ο κόσμος θα αντιμετωπίσει «σοβαρές, διάχυτες και μη αναστρέψιμες» συνέπειες από την υπερθέρμανση του πλανήτη, εάν δεν ληφθούν μέτρα για να μειωθούν τα επίπεδα ρεκόρ του διοξειδίου του άνθρακα και άλλων αερίων του θερμοκηπίου. Είναι γνωστό από τις προηγούμενες μελέτες ότι η επιλογή των λέξεων για να περιγραφεί το φαινόμενο της κλιματικής αλλαγής γίνεται πολύ προσεκτικά και αποτελεί σημείο σκληρών διαπραγματεύσεων μεταξύ των επιστημόνων και των κυβερνήσεων. Επομένως είναι πολύ σημαντικό που αναγνωρίζεται στην 5η έκθεση ο βαθμός που η κλιματική αλλαγή έχει ήδη επηρεάσει αρνητικά τη ζωή στον πλανήτη και οι επιπτώσεις στο άμεσο μέλλον περιγράφονται με τους πιο δραματικούς τόνους που έχουν χρησιμοποιηθεί ποτέ σε αντίστοιχη έκθεση.

Από την άλλη, είναι χαρακτηριστικός ο τρόπος με τον οποίο παρουσίασε τα ευρήματα της έκθεσης ο γ.γ. του ΟΗΕ μπαν Κι μουν: «η απραξία θα είναι δαπανηρή», ενώ κάλεσε τους διαχειριστές των ταμείων να «να μειώσουν τις επενδύσεις στην οικονομία των ορυκτών καυσίμων και να τις μεταφέρουν προς τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας».

Αναμενόμενη δήλωση. Σημειώνει μεν την κρισιμότητα της στιγμής αλλά δεν ξεφεύγει από τη λογική της εμπορευματοποίησης της φύσης. Η πραγματικότητα είναι δυστυχώς σκληρότερη: όπως σωστά επισημαίνει ο Erik Swyngedouw σε άρθρο του (βλ. σελ 22-23) «η αποκάλυψη της κλιματικής αλλαγής δεν αναμένεται. Συμβαίνει ήδη. Και είναι άνιση καθώς αφορά σχεδόν αποκλειστικά τους πολιτικά ανίσχυρους και τους οικονομικά αδύνατους». Παράλληλα δεν μπορούμε παρά να στοχοποιούμε τις επιλογές εκείνες που υποβαθμίζουν το κοινωνικο-οικολογικό πρόβλημα σε ζήτημα τεχνικής ή οργανωτικής προσαρμογής. Από την μια οι ελίτ που προσπαθούν να μεταφράσουν την καταστροφή σε μια κρίση που απαιτεί «καλή», «συμμετοχική» και «οικολογική» διαχείριση με πλήρη όμως σεβασμό στις επιταγές της αγοράς και από την άλλη το μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας που βιώνει τις συνέπειες αυτών των καταστροφικών επιλογών. Η επιλογή πλευράς είναι κρίσιμη!

Ο/τ

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ