πίσω στα βασικά

PHOTO-28

Αρχές Οκτώβρη (καλό φθινόπωρο πλέον!) και το πολιτικό κλίμα στη χώρα δείχνει ραγδαίες αλλαγές. Παρά τις λυσσαλέες αντιδράσεις ενός πολιτικοοικονομικού κατεστημένου που καταρρέει, υπάρχει μια πλατιά εμπεδωμένη πεποίθηση πως η αριστερά θα κληθεί σύντομα να αναλάβει κυβερνητικές ευθύνες – με λαϊκή εντολή να αντιστρέψει τη νεοφιλελεύθερη καταστροφική πολιτική των μνημονίων και να αντιμετωπίσει τις κοινωνικές συνέπειες που αυτή προκάλεσε.

Στην προοπτική ακριβώς της αριστερής διακυβέρνησης αναπτύσσεται σήμερα σε μεγάλο βαθμό και ο πολιτικός λόγος και η προγραμματική συζήτηση, στα κομματικά επιτελεία, στα κινήματα αλλά και στη δημόσια σφαίρα ευρύτερα.

Όλοι συμφωνούν πως άμεσα μέτρα ανακούφισης της πλειονότητας του κόσμου, η αποκατάσταση του αισθήματος αξιοπρέπειας και δικαιοσύνης, η επαναφορά της νομιμότητας στη χώρα αποτελούν αναγκαστικές προτεραιότητες – που καθαυτές αναμφίβολα θα προκαλέσουν ρήξεις με κυρίαρχα συμφέροντα και θα απελευθερώσουν δυναμικές.

Η αριστερά θα κληθεί να προσεγγίσει πιο συγκεκριμένα το “μοντέλο ανάπτυξης” που υποστηρίζει, να περιγράψει το περιεχόμενο και τη μεθοδολογία των μετασχηματισμών στην παραγωγή και την κατανάλωση που θα προωθήσει.

Δυστυχώς, τα πεδία του διαλόγου περί ανάπτυξης, παραγωγικής ανασυγκρότησης και αντίστοιχων κοινωνικών-οικολογικών μετασχηματισμών είναι… αρκετά ναρκοθετημένα λχ. από εδραιωμένες αντιλήψεις που ταυτίζουν τη δημιουργία ποιοτικής εργασίας και την καλύτερη ποιότητα της ζωής με την μεγέθυνση στην οικονομία και την υπερεκμετάλλευση των πόρων. Επίσης, ο σχετικός διάλογος -συχνά και στο αριστερό πλαίσιο- διεξάγεται με διλημματικούς όρους, αφοριστικά: “είστε υπέρ ή κατά” της “ανάπτυξης”, των επενδύσεων, της βιομηχανίας ή των εξορύξεων; Του γκολφ ή των ΑΠΕ…

Έτσι με γενικό τρόπο διατυπωμένα τα επιβαλλόμενα διλλήματα δεν προσφέρονται για την κατανόηση των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών της συγκυρίας και των συγκεκριμένων αναγκών και δυνατοτήτων κάθε τόπου – αλλά και της χώρας συνολικά, συσκοτίζουν τους όρους του διαλόγου.

μάλλον αντίστροφα, τα ερωτήματα που αφορούν κάθε επιμέρους αναπτυξιακό διακύβευμα αλλά και συνολικά το χαρακτήρα της ανασυγκρότησης πρέπει να πάνε… πίσω στα βασικά: “Ποιος παράγει τι, με ποιον τρόπο και προς όφελος ποιου”…

Ακόμη ποια είναι η σχέση δημόσιου, κοινωνικού και ιδιωτικού στο πεδίο της οικονομίας Πώς ορίζονται οι εκάστοτε προτεραιότητες και μέσα από ποιους πολιτικούς θεσμούς ιεραρχούνται οι ανάγκες σε κάθε δεδομένο πλαίσιο και στις πολλαπλές τους κλίμακες; Πώς θα κινητοποιούνται εκείνες οι κοινωνικές δυναμικές και δρώντες που αντιστοιχίζονται σε κάθε σχέδιο ριζικών μετασχηματισμών;

Παρόμοια ζητήματα προσεγγίζουν και πολλά από τα κείμενα αυτού του τεύχους των Οικοτριβών, συμβάλλοντας στο δημόσιο διάλογο για το χαρακτήρα μιας αριστερής – οικολογικής πορείας ανασυγκρότησης, ένα διάλογο που έχει σημασία να διευρυνθεί.

Η συντακτική ομάδα

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ